سخنرانی در مراسم بزرگداشت روز کارگر

لزوم واقع‌بینی در کار، اشتغال و زندگی کارگران/ خاموشی چراغ کارگاه‌های تولیدی در دولت‌های نهم و دهم/ لزوم واقع‌بینی و طراحی و برنامه‌ریزی برای بهبود و پیشرفت زندگی کارگران/ بیشتر شدن فضای کار/ آزادی در انتخاب شغل/ ایجاد فضای کار و اشتغال/ مقایسة تولیدگندم در دولت یازدهم بادولت قبل از آن / صادرات گندم در دولت یازدهم/ تولید گندم بیشتر با زمین کمتر/ افتتاح پالایشگاه ستارة خلیج فارس/ صادرات گازوئیل در دولت یازدهم/ دولت یازدهم، دولت عمل/ ایجاد دو میلیون شغل برای جوانان/ راه‌اندازی 24 هزار واحد نیمه فعال و راکد در سال 95/ افزایش حقوق کارگران و کارمندان بیشتر از تورم/ مهار تورم آسیب‌پذیری اقشار پایین جامعه در مقابل تورم/ ارتباط اینترنتی روستاییان با دنیا/ مخالفان ابزارهای ارتباطی/ رشد اقتصادی کشور در دولت یازدهم/ قطع گاز در سال 1390 از سوی یکی از همسایگان و خرید گاز به میزان 9 برابر جمعیت آن/ قطع گاز، در سال 1390 از سوی همان همسایه و بی‌اعتنایی کشور و پشیمانی کشور مذکور/ بالا بردن حقوق کارگران بیش از تورم سالانه/ فراهم کردن مسکن برای خانوارهای دارای دو معلول و سپس خانوارهای دارای یک معلول/ دولت یازدهم، دولت کردار و عمل/ فراهم آوردن مقدمات پس گرفتن لایحة دولت قبل/ منظور از امنیت/ عزت کارگر در صدور محصولات او / انتخابات 96؛ انتخاب بین وعده و عمل/ کار مساوی بین زن و مرد با حقوق مساوی


بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آله الطاهرین و صحبه المنتجبین
و ان لیس للانسان الا ما سعی

روز میلاد با سعادت پرچمدار عاشورا قمر بنی هاشم حضرت ابوالفضل العباس، روز احترام به همه جانبازان عزیزمان و همچنین روز احترام به کار و کارگر است.
امروز روزی است که ما با پرچمدار صحنه عاشوار یک بار دیگر پیمان می‌بندیم. امروز روزی است که ما در کنار مضجع شریف امام راحل (ره) با بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران برای طی راه و مسیری که او به ما نشان داد، تعهد می‌کنیم. امروز روزی است که ملت ما در برابر کشورمان، کارگران شجاع، غیور و سخت کوش ما پیمان می‌بندند که برای عظمت بیشتر ایران مان و ایرانی بودنمان و برای پیشرفت کشورمان تلاش مضاعف کنیم.
ما باید در مسئله کار، اشتغال و زندگی کارگران واقعیت‌ها را ببینیم. اگر کسانی امروز مدعی هستند که کارگران عزیز، مشکل ندارند،واقعیت زندگی کارگران ما را نمی‌دانند.
سال‌ها متأسفانه در زمینه بهبود زندگی کارگران عزیز ما تلاش لازم انجام نشد. وقتی ما نگاه می‌کنیم به هشت سال قبل از سال 92 و می‌بینیم که در طول هشت سال فقط 76 هزار اشتغال خالص به وجود آمده است، معنا و مفهومش برای همه ما روشن است. وقتی می‌بینیم صدها و هزاران کارگاه تولیدی ما چراغشان خاموش شده است، برای ما روشن است که چه مشکلاتی برای قشر کارگران جامعه ما پیش آمده است. ما باید چکار کنیم؟ دو راه بیشتر نداریم: یک راه راه شعار و وعده است. اینکه مداوم شعار بدهیم و به مردم وعده بدهیم که فردا چنین و چنان خواهیم کرد.
یک راه دیگر راه دیدن واقعیت‌ها و طراحی و برنامه برای مسیر بهبود و پیشرفت زندگی مردم و به ویژه کارگران است. اولین کاری که در این کشور باید انجام شود، آنکه فضای کار و مطالبه برای به کار گرفتن کارگر بیشتر شود. آن روزی که آزادی برای کارگر برای انتخاب شغل وجود ندارد، او مجبور است کاری را که با شرایط سخت و با حقوق کمتر است، بپذیرد.
آزادی که ما از آن سخن می‌گوییم، اولین مرحله آن آزادی در انتخاب راه و مسیر، آزادی در انتخاب نوع شغل، متناسب بودن شغل با حقوق دریافتی، منصفانه بودن دستمزد با کاری است که کارگران و کارکنان ما در سراسر کشور و در کارگاه‌های تولیدی انجام می‌دهند.
اولین مسئله ایجاد فضای کار و شغل است. من از شما کارگران عزیز می‌پرسم: آیا امروز در مقایسه با سال1391 کارگاه، بنگاه‌های اقتصادی، کارخانه‌های متعدد و مزارع ما در مسیر گشایش و فعالیت بیشترند یا در مسیر بسته شدن و بیکار شدن کارگران ما هستند؟
من از شما کارگران عزیز می‌پرسم: آیا امروز سرزمین و مزارع ما گندم بیشتری را در اختیار مردم قرار می‌دهد یا اینکه هنوز برای واردات گندم دست ما به خارج از کشور و بیرون دراز است؟ اینکه مقام معظم رهبری فرمودند: "نگاهتان به بیرون نباشد"، من از شما می‌پرسم سال 90 و 91 برای نان سفره مان نگاه ما به بیرون بود یا نه؟ ما در سال 90 و 91 چند میلیون تن گندم را از خارج کشور وارد کردیم؟ در سال 95 وضع ما چگونه بود؟ آیا در سال 95 ما واردکننده‌ گندم بودیم یا صادرکننده گندم بودیم؟
آزادی ملت ایران این بود که ما روزی صادرکننده گندم باشیم. امروز ما سه میلیون تن گندم را به خارج کشور صادر می‌کنیم. این فقط در سایه دستان پینه بسته کشاورزان عزیز ماست. خواهش می‌کنم این نکته را دقت کنید، ما گندم 5/11 میلیون تنی که از کشاورزان خریداری کردیم، در برابر 5/4 میلیون تن سال 92 زمین کمتری را تحت کشت قرار دادیم. با زمین کمتر، با بذر درست تر، با کیفیت بیشتر و مکانیزه کردن کشاورزی توانستیم به خودکفایی و صادرات گندم برسیم.
من از شما کارگران عزیز که دستان شما بوسه گاه پیامبر عظیم الشأن اسلام است، می‌پرسم: آیا دیروز که روز افتتاح پالایشگاه ستاره خلیج فارس بود که با دستان کارگران و مهندسین ایرانی ما را در مسیر خودکفایی بنزین قرار می‌دهد، آیا برای ما افتخار بود که بنزین را از خارج وارد کنیم یا امروزی که در مسیری قرار گرفته ایم که بنزین را خودمان و با دست کارگران خودمان تولید می‌کنیم؟ آنهایی که شعار می‌دهند، امروز واقعیت‌های این کشور را ببینند.
با اینکه قیمت‌ها نفت ما نسبت به سال 1391 به یک سوم و یک چهارم کاهش پیدا کرد، آیا ما امروز افتخار نمی‌کنیم که دیروز ما وارد کننده گازوئیل در کشور بودیم، اما امروز به دست کارگران ایرانی و کارگران ایرانی و کارگران توانمند این کشور صادر کننده گازوئیل هستیم.
اگر ما می‌خواهیم کشورمان در مسیر پیشرفت و عظمت قرار گیرد، باید عمل کنیم. دولت یازدهم عمل کرده است. دولت یازدهم با عمل خودش به کارگران و کشاورزان در سراسر کشور نشان داده است که شرایط بهتر برای زندگی ما امکان پذیر است.
وعده دادن و سخن گفتن آسان است. برادران عزیز در این دولت دو میلیون شغل جدید برای جوانان و میانسالان ما ایجاد شده است، اما غصه و رنج ما تمام نشده است. اگر دو میلیون نفر بر سرکار رفته اند، بیش از سه میلیون نفر هم بیکار هستند. درد و رنج بیکاران باید خواب را از چشم ما برباید. ما چطور می‌توانیم اشتغال و شغل درست کنیم؟ شغل به این است که بنگاه‌های خوابیده و نیمه فعال را فعال کنیم. ما در سال گذشته 24 هزار واحد نیمه فعال یا راکد را به حرکت در آورده‌ایم.
البته هنوز هم هزار واحد تولیدی ما هستند که هنوز فعالیت نمی‌کنند. ما باید سرمایه جذب کنیم. ما باید به کارگران احترام کنیم. ما باید حقوق کارگران را به اندازه مخارج شان اضافه کنیم. کارگران منصف عزیز از شما سؤال می‌کنم: آیا در دولت یازدهم سالی بوده است که حقوق کارگران و کارمندان کمتر از تورم افزایش یافته باشد؟ در سال‌های گذشته تورم 35 درصد بود و حقوق کارگر 15 درصد اضافه شده بود. تورم 25 درصد بود، حقوق کارگر 12 درصد افزایش یافته بود. در این دولت هر مقدار که تورم بوده است، حقوق کارگر هم بیشتر اضافه شده است.
ما در قدم اول تلاش کردیم که تورم را مهار کنیم. شما بدانید کسانی که بیش از همه از تورم ضرر می‌کنند، اقشار پایین جامعه هستند. اقشار بالای جامعه از تورم ضرر نمی‌کنند. آنها بیشتر از تورم در می‌آورند. حقوق بگیران ثابت هستند که از تورم ضرر می‌بینند و زندگی آنها را نابود می‌کند. من از شما می‌پرسم: در مرداد ماه سال 92 تورم مواد خوراکی 51 درصد بوده است. اسفند سال 95 تورم مواد خوراکی نسبت به 12 ماه قبل از آن 7 درصد بوده است. آیا تورم بالا زندگی مردم ، کارگران و کشاورزان را مستأصل نکرده بود؟ آنهایی که امروز شعار می‌دهند، چرا دیروز ساکت مانده بودند؟ چرا حرف نمی‌زدند؟ آنهایی که امروز به فکر کارگران هستند، چرا دیروز از کارگر سخن نمی‌گفتند.
ما امروز اینترنت را به خانه مردم بردیم. خانم خانه دار از داخل منزل با ابزار جدید مشغول کار است.
امروز روستایی ما با اینترنت گردشگر خارجی را به خانۀ روستایی خودش دعوت می‌کند و گردشگران وارد روستاهای ما می‌شوند. زندگی آنها نسبت به گذشته یک قدم بهتر شده است. آنهایی که می‌خواستند همۀ ابزارهای ارتباطی را قطع کنند و ببندند، بیایند و امروز پاسخ بدهند. این دولت بود که در برابر حقوق‌های بزرگ در این کشور ایستادگی کرد و نگذاشت همۀ وسایل ارتباطی را خاموش کنند.
آنهایی که دیروز به فکر مردم و کارگران نبودند، رشد اقتصادی ما در سال 1391 منهای 8/6 بود، یعنی تولید نزدیک به 7 درصد کاهش پیدا کرد و چرخ تولید به عقب برگشت. همۀ آمار و ارقام این را می‌گوید. آیا آن سال که 7 درصد زندگی مردم و تولید مردم و تولید کشور تنزل پیدا کرد، بهتر بود یا در سال 95 که برای اولین بار ما بیش از 8 درصد رشد اقتصادی داشته‌ایم؟ آیا رشد منفی خوشحال کننده است یا رشد مثبت؟ ملت ایران من از شما می‌پرسم: آیا 240 میلیون متر مکعب از پارس جنوبی استفاده کردن بهتر بود یا امسال که آن را از 24 به 570 میلیون متر مکعب رسانده ایم.
مردم من از شما می‌پرسم: در سال 1390 کشور همسایه ما در زمستان گاز را قطع کرد و ما ناچار شدیم گاز را به میزان 9 برابر قیمت بخریم. برای اینکه خانۀ روستاییان سرد نماند، اما امسال – سالی که گذشت – شما می‌بینید همان کشور در زمستان دو مرتبه قطع کرد، به امید اینکه قیمت گاز را بالا ببرد، ما اعتنا نکردیم و با تولید داخلی مردم ما در زمستان سرد توانستند زندگی خودشان را ادامه بدهند.
آن کشور بعد از 15 روز پشیمان شد و گاز را باز کرد. این عزت برای ما بهتر است یا آن شرایط دیروز؟
ما به کارگران عزیز می‌گوییم: همۀ تلاش و کوشش ما رفاه کارگران ماست. من به آقای ربیعی که به عنوان یک کارگر - یعنی کسی که زندگی کارگری کرده است و مشکلات کارگری را لمس می‌کند – از روز اول که او را به کار دعوت کردم، گفتم: آقای ربیعی باید کاری کنید که حقوق کارگران و مستمری بگیران هر سال بالاتر از تورم سالانه باشد.
من در همان پایان سال اول به وزیر کار گفتم: به هر قیمتی که شده برای خانواده هایی که دو نفر معلول دارند، مسکن فراهم کنید و وقتی به من خبر دارد برای همه خانواده هایی که دو نفر معلول دارند، مسکن فراهم کرده ام، شکر خدای را به جا آوردم و به او گفتم: از امروز به فکر باشد که هرکسی یک معلول دارد باید برای او مسکن تأمین شود. ما دولت شعار نبودیم، دولت عمل بودیم. دولت سخن و گفتار نبودیم، دولت کردار بودیم. امروز شما ببینید. ما باید برای آینده کارگران به فکر آیندۀ بهتر باشیم. من از وزیر کار در دولت پرسیدم و گفتم: لایحه‌ای که در دولت قبل برای مسئله کارگری به مجلس داده شده است، مورد رضایت کارگران است یا نه؟ او به من گفت: مورد رضایت کارگران نیست. من به او گفتم: مقدمات پس گرفتن لایحه را فراهم کن. ما امروز به کارگران اعلام می‌کنیم که لایحه را از مجلس پس خواهیم گرفت. ما لایحه را برمی گردانیم و بیشتر بررسی می‌کنیم و منافع کارگران را مورد نظر قرار می‌دهیم. امنیت شغلی شما برای ما مهم ترین مسئله است.
وقتی روحانی از امنیت سخن می‌گوید، بدانید اولین امنیت مقصود امنیت شغلی و بدترین ناامنی، نامنی شغلی است. کارگری که صبح سرکار برود و نداند هفته دیگر چه می‌شود، امروز سر کار برود و نداند ماه دیگر چه می‌شود، امروز سرکار برود، اما برای فرزندان خود نگران کار باشد، ما باید تلاش و کوشش کنیم. ما باید زندگی کارگران را در مسیر درست قرار بدهیم.
کارگران عزیز، عزیزان من،‌ای کسانی که افتخار اقتصاد ایران ، افتخار ملت ایران و افتخار جهان اسلام هستید، اگر محصول کار شما به دنیا صادر شود، آن وقت برای شما عزت بیشتر و لذت بیشتر خواهد بود. کارگر ما فقط حقوق نمی‌خواهد. کارگر ما می‌خواهد محصول کار دست و مغز و فکرش در سطح جهان در اختیار دنیا قرار بگیرد. زیر اجناس او بزنند ساخت ایران است و به دست کارگران ایرانی ساخته شده است. این دولت تلاش کرد تا راه را برای صادرات آماده کند کار وافتخار کار در سایه صادرات امکان پذیر است.
امروز بسیاری از محصولات کشور ما به کشورهای شمالی، کشورهای غربی، شرقی ما صادر می‌شود. امروز بازار کشورهای شمالی ما آن چنان برای جذب محصولات ایرانی آماده است که ما برای صادرات بیشتر مشکل داریم.
آنها آمادگی دارند که بازار صادرات برای رفاه زندگی کارگران عزیز ماست برای آن است که عزت و عظمت در پیش روی کارگران ما باشد.
کارگران عزیز امتحان بزرگ و روز سرنوشت ساز 29 اردیبهشت امسال است ما باید روز 29 اردیبهشت بین عمل و وعده انتخاب کنیم. ما باید 29 اردیبهشت بین شعار و عمل آماده شویم. ما هر دو در خرداد 92 با هم وعده دادیم و آمدیم و ایران را آبادتر ، آزادتر و پیشرفته تر کردیم. زنجیرهای تحریم و حصر را از سر این مردم برداشتیم. باز هم می‌خواهیم امروز برای 29 اردیبهشت پیمان ببندیم. ما می‌خواهیم با مردان و زنان کارگر پیمان ببندیم. این دولت بود که فضار را برای کار کارگران بانوان و زنان فراهم کرد. این دولت بود که اعلام کرد: کار مساوی بین زن و مرد با حقوق مساوی.
29 اردیبهشت روز تصمیم ملت ایران برای سرنوشت ایران عزیز ماست.
دوباره ایران، دوباره اسلام، دوباره امید، دوباره اعتدال.
شاد و موفق و سربلند باشید.

112865
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.