سیاست خارجی راهبردی، ساختاری یا محتوایی؟

عبدالله نوروزی سفیر اسبق جمهوری اسلامی ایران در سوئد و بلغارستان در مقاله‌ای سیاستی به موضوع سیاست خارجی راهبردی، ساختاری یا محتوایی با تمرکز بر دولت یازدهم و دوازدهم پرداخته است. این مقاله در شماره ۲۹ فصلنامه مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی به چاپ رسیده است.
تصویر سیاست خارجی راهبردی، ساختاری یا محتوایی؟

سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران یکی از مهم‌ترین بخش‌های نظام است که از سه منبع اصلی تغذیه می‌شود: 1- قانون اساسی ۲- مقام معظم رهبری 3- مجلس شورای اسلامی (مجموعۀ قوانین، ۱۳۹۰). با تغییر قانون اساسی در سال 1368 و تصویب ایجاد شورای عالی امنیت ملی، رکن دیگری بر ارکان منابع سه‌گانۀ فوق‌الذکر افزوده گردید که همواره به عنوان تابعی از آن سه محور وارد عمل می‌شود.

تاریخ انقلاب اسلامی ایران بیانگر یک‌پارچگی تمامی ارکان بوده و طبق قانون «وزارت امور خارجه، مقام اجرایی همۀ اهداف نظام اسلامی» است (قانون وظایف وزارت امور خارجه، ۱۳۶۴). از ابتدای انقلاب اسلامی ایران در سال 1357 مقارن با 1979 م، بین انقلابی عمل کردن این وزارتخانه و رعایت آداب دیپلماتیک به تناسب دولت‌های مستقر، اختلاف‌های آشکار و نهانی وجود داشته و بعضاً اتخاذ یکی از این دو رویه غیر قابل اجتناب بوده است. نمود این پدیده در دولت‌های یازدهم و دوازدهم شکل عیان‌تری یافته است. در این مقاله سعی شده است در حدی که جوانب امر اجازه می‌دهد به این پدیده نیم نگاهی افکنده شود.

برای دریافت ومطالعه متن کامل این مقاله از لینک دانلود زیر استفاده کنید.

113075
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.