خصوصی سازی آموزش در کشورهای در حال توسعه - شواهد و پیامدها

با شروع تدوین لایحه برنامه هفتم توسعه، مرکز بررسی‌های استراتژیک گزارشی در رابطه با سیاست‌های خصوصی‌سازی در آموزش عمومی از جمع‌بندی مجموعه مطالعات یونسکو در کشورهای مختلف جهان، تحت عنوان منتشر «خصوصی‌سازی آموزش در کشورهای درحال‌توسعه، شواهد و پیامدها» کرد.
تصویر خصوصی سازی آموزش در کشورهای در حال توسعه - شواهد و پیامدها

اهم یافته‌های این گزارش:

1- سیاست گسترش مدارس غیردولتی به طور خاص هر چند در کشورهای بسیار فقیر به افزایش پوشش تحصیلی کمک کرده است، در کشورهای درحال‌توسعه نتوانسته است عایدی خاصی برای نظام آموزشی کشورها داشته باشد.

2- گسترش آموزش خصوصی آن‌چنان‌که وجود دارد، حتی در نوع ارزان‌قیمت آن، ناتوان از حل مسئله کودکان فقیری است که به مدارس دسترسی ندارند و حتی می‌تواند جدایی [طبقاتی/قومیتی و ...] را افزایش و نابرابری‌ها در فرصت‌های آموزشی را تقویت کند.

3- گسترش مدارس غیردولتی پولی در بسیاری از کشورها باعث شده شکاف آموزشی جدی میان طبقات مرفه و کم‌درآمد به وجود آید. در کشورهایی مانند شیلی و سوئد خصوصی‌سازی‌های گسترده موجب افت آن‌ها در ارزیابی‌های بین‌المللی شده است.

4- ترویج فعالانه حق انتخاب مدرسه پاسخگوی مسئله کیفیت نیست. به دلیل منحصربه‌فرد بودن آموزش به‌عنوان کالایی عمومی، مشوق‌های شبه‌بازاری آنگاه‌که در مورد آموزش به کار گرفته می‌شوند چندان مؤثر نیستند و موجب انحراف از مقاصد اولیه مد نظر سیاست‌گذاران برای بهبود آموزش می‌شوند.

5- مطالعات نشان می‌دهد تلاش دولت‌ها برای ارتقاء کمی و کیفی آموزش عمومی بیش از هر چیز به کیفیت حکمرانی وابسته است. افزایش در هزینه‌های آموزش عمومی نیز به شرطی منجر به نتیجه خواهد گردید که در تغییرات محسوسی در کیفیت حکمرانی ایجاد شود.

6- مدارس غیردولتی ارزان‌قیمت (مانند مدارس خرید خدمات) تنها راه‌حلی موقتی برای ایجاد پوشش تحصیلی در مناطق خاص است.

توصیه‌های اصلی گزارش:

1- باید دولت را در مورداطمینان از تأمین کالاهای عمومی مرجع و مسئول دانست، خواه ارائه آن‌ها به بازیگرانی دیگر واگذار شده باشد یا خیر.

2- با توجه به جمیع جوانب و مسائل بررسی شده از تجربه کشورهای مختلف، بهترین راهبرد برای افزایش کیفیت و برابری آموزشی حمایت از کیفیت‌بخشی به مدارس دولتی است.

3- یکی از راه‌های بهبود کمی و کیفی آموزش عمومی ارتقاء شاخص‌های حکمرانی خوب از جمله پایداری سیاسی، پاسخگویی حکومت و کارایی است.

4- بهترین راه به سوی ترویج حق آموزش استفاده از منابع دولتی برای افزایش کیفیت مدارس دولتی است. در جایی که ارائه دولتی آموزش شکست می‌خورد و بودجه‌های محدود در عمل به معنای چشم‌پوشی از برخی خدمات به سود برخی دیگر است، اتلاف منابع گرانبها برای آزمودن سازمان‌دهی مدارس خصوصی و یا دست‌کم در اولویت قرار دادن آن نسبت به اصلاح نظام ارائه آموزش دولتی در جهت کارآمدی بیشتر، حاصلی در بر نخواهد داشت.

125525
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.