آسیب‌شناسی سیاست‌های ساماندهی کودکان خیابانی در ایران

سال‌های متمادی است که مسئله کودکان خیابانی در دستور کار دولت‌های مختلف جمهوری اسلامی قرار داشته اما همچنان به دلایل مختلف، راه‌حل جامع و مطلوبی که بتواند در کنترل و کاهش این مسئله گام‌های اساسی بردارد احصا نشده است.
این پژوهش با تحلیل محتوای منابع موجود درصدد آن است که به آسیب‌شناسی علل عدم موفقیت در ساماندهی کودکان خیابانی و کار در ایران بپردازد.
یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد مؤلفه‌های «ابهام در شناخت و تعریف مسئله، موازی کاری و تداخل وظایف نهادی، عدم مرجعیت کلان سیاستی و بی‌ثباتی و تغییر مداوم و رادیکال در سیاست‌های اتخاذ شده» از مهم‌ترین آسیب‌های سیاستگذاری کودکان خیابانی در ایران است.
پیشنهادات سیاستی این پژوهش این است که با تنقیح سیاست‌های ساماندهی کودکان خیابانی در کشور -که از سال‌های پیشین گاه فقط به یادگار مانده بی‌آنکه استفاده شوند، هر چند در برخی مواقع دست‌مایه قدرت‌طلبی برخی دستگاه‌ها می شوند- به یک بسته سیاستی واحد و اثرگذار در این حوزه دست یافت. از طرفی در این بسته سیاستی، تنظیم نهادی وظایف دستگاه‌های اجرایی نیز باید به دقت و دور از کلی‌گویی انجام شود تا مرزهای دخالت نهادهای مختلف در ابعاد مختلف مسئله کودکان خیابانی مشخص شده و از فرافکنی‌های دستگاه‌های اجرایی در این حوزه جلوگیری شود.
در نهایت اینکه، وجود یک تصویر و افق مورد اجماع ذی‌نفعان مختلف این حوزه می‌تواند به ثبات سیاستی راه‌حل‌های اتخاذ شده برای ساماندهی کودکان خیابانی در ایران کمک وافری کند.
تصویر آسیب‌شناسی سیاست‌های ساماندهی کودکان خیابانی در ایران

برای مطالعه و دریافت متن کامل این مقاله، روی لینک زیر کلیک کنید.

125827
ارسال نظر

  1. مخاطبان و فرهیختگان گرامی؛ نظرات حاوی مطالب توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور منتشر نمی‌شود.