مؤسسه کاتو منتشر کرد:

بازبینی نقش جهانی آمریکا

مؤسسه کاتو سال ۲۰۱۶ با انتشار مقاله‌ای با عنوان «انتخاب‌های سیاست خارجی ما؛ بازبینی نقش جهانی آمریکا» (Our Foreign Policy Choices; Rethinking America’s Global role) ضمن ارائه ۱۷ مقاله، کوشیده است تا نشان دهند کاربرد زور نظامی اگرچه همواره گزینه نامناسبی نیست، اما آمریکا به استفاده زیاد از نیروی نظامی نیاز ندارد و برای فائق آمدن بر مشکلات خود لازم است از هزینه‌های نظامی نیز بکاهد؛ و با تبیین رویکرد «خویشتن‌داری» عرصه‌های مختلف زمینه آشنایی با نوع متفاوتی از اندیشه سیاست خارجی در آمریکا را فراهم کند.

شورای آتلانتیک-مؤسسه بروکینگز منتشر کرد:

سیاست، حکمرانی و روابط میان جامعه و حکومت

شورای آتلانتیک-مؤسسه بروکینگز سال ۲۰۱۶ در مقاله‌ای با عنوان «سیاست، حکمرانی و روابط میان جامعه و حکومت / امنیت واقعی: وابستگی متقابل میان حکمرانی و ثبات در جهان عرب» (Politics, Governance, and State-Society Relations / Real Security: The Interdependence of Governance and Stability in The Arab World) به قلم تامارا کافمن ویتس، با هدف ارائه یک گزارش تحلیلی به‌منظور ترغیب به طرح مباحث بیشتر پیرامون چالش‌های پیش‌روی خاورمیانه است.

مؤسسه مطالعات انرژی آکسفورد منتشر کرد:

بخش انرژی ایران: بازگشتی همراه با موانع

مؤسسه مطالعات انرژی آکسفورد در مقاله‌ای با عنوان «بخش انرژی ایران: بازگشتی همراه با موانع» (Iranian Energy: a comeback with hurdles) به قلم دیوید رامین جلیلوند، سال ۲۰۱۷ و یک سال پس از توافق برجام منتشر شد. ایامی که برجام با اجرایی شدنش و برداشته شدن تحریم‌های مربوط به بخش انرژی، شرکت‌های نفتی بین‌المللی متعددی را جهت رفتن به ایران و کشف ظرفیت‌های آن برای همکاری تشویق می‌کرد. در این مقاله تلاش شده است به بررسی محاسن برجام برای بخش انرژی ایران تا زمان انتشار آن (یک سال پس از برجام) پرداخته شود.

مرکز مطالعات سیاسی اروپا منتشر کرد:

روابط ایران و اروپا پس از توافق هسته‌ای

مرکز مطالعات سیاسی اروپا، سال ۲۰۱۶ در گزارشی با عنوان «روابط اتحادیه اروپا و ایران پس از توافق هسته‌ای» (EU-Iran Relations after the Nuclear Deal) به قلم استیون بلاکمنز، انوشیروان احتشامی و گادات باهگات، به بیان پیشنهاداتی برای کمک به اتحادیه اروپا به منظور تدوین یک راهبرد جامع در حوزه روابط با ایران پرداخته است.

واحد اطلاعات اکونومیست منتشر کرد:

شورای همکاری خلیج‌فارس در ۲۰۲۰؛ منابعی برای آینده

واحد اطلاعات اکونومیست در گزارشی با عنوان «شورای همکاری خلیج‌فارس در ۲۰۲۰- منابعی برای آینده» (The GCC in 2020: Resources for the future) و به قلم جین کینینمونت، با توجه به افزایش ۳۰ درصدی جمعیت شورای همکاری خلیج‌فارس و اهمیت روزافزون نیازشان به تأمین برق، مواد غذایی و آب، به بررسی این موضوع پرداخته است که نحوه مواجهه منطقه با این چالش‌ها، اثر چشمگیری بر رونق و کیفیت زندگی منطقه، نه‌تنها در سال ۲۰۲۰ بلکه همچنین در دهه‌های پیشِ رو خواهد داشت.
بنیاد فردریش ابرت فوریه سال ۲۰۰۸ مقاله‌ای با عنوان «قطب‌نمای ۲۰۲۰؛ آلمان در روابط بین‌الملل؛ اهداف ابزارها، چشم‌اندازها» (Compass 2020;Germany in international relations; Aims, instruments, prospects) به قلم یوخن اشتاین‌هیلبر منتشر کرد. هدف این بنیاد از انتشار این مقاله، برانگیختن بحث و گفت‌وگو پیرامون استراتژی‌های سیاست خارجی و بسط و گسترش سناریوهایی است که ممکن است به ترسیم خطوط کلی و محتمل سیاست خارجی آلمان و عوامل تعیین‌کننده آن در 15 سال آینده یاری رساند، بوده است. در این مقاله به مطالعه عوامل موثر بر طرح‌ریزی سیاستگذاری، ارزش‌هایی که سیاست خارجی بر آن‌ها استوار است و هم بر منافع مادی که به طرز انتزاعی طرح‌ریزی شده فشار وارد می‌کنند، پرداخته است و به سه سناریو محتمل در 2020 اشاره می‌کند. بازخوانی این مقاله با توجه به اینکه هم‌اکنون یک سال تا زمان پیش‌بینی این مقاله باقیمانده مانده، می‌تواند جالب توجه باشد.

شورای ملی ایرانیان آمریکا به ترامپ توصیه کرد:

گشایش حداکثری با ایران

شورای ملی ایرانیان آمریکا (NIAC) سال ۲۰۱۶، توصیه‌های سیاستی خود را در خصوص تعامل آمریکا با خاورمیانه و بالاخص ایران، با روی کار آمدن رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا (ترامپ) تحت عنوان «گشایش حداکثری با ایران؛ رئیس جمهور ترامپ چگونه می‌تواند امنیت منافع آمریکا در خاورمیانه را تأمین کند.» (Understanding maximizing the Opening with Iran; how president trump Can Secure American interests in the Middle East) منتشر کرده است.

نظم اقتصاد جهانی تا سال ۲۰۵۰ چگونه تغییر خواهد کرد؟

چشم‌انداز ۲۰۵۰

طی مطالعه‌ای که سال 2017 در موسسه پی.دبلیو.سی توسط جمعی از محققان (جان هاکس‌ورس، راب کلاری و هانا آدینو) صورت گرفت؛ وضعیت اقتصاد جهانی در سال 2050 از منظر اندازه اقتصاد جهان، بازارهای نوظهور و وضعیت آن‌ها، سهم کشورها از تولید ناخالص داخلی جهان، کشورهای پیشرو در رشد اقتصادی و... بررسی شده است.
مقایسه سیاستی اندیشکده‌های جهان