نگاهی اجمالی به ابعاد امنیت غذایی کشور

وقتی که غذا هست...

ایران با عنایت به شاخص‌های مختلف بعد موجودی (نخستین بعد از ابعاد چهارگانه امنیت غذایی) به لحاظ تأمین فیزیکی غذا، در وضعیت نسبتاً مناسبی قرار دارد. مهم‌ترین تأکید این بعد، بر موجودی غذا استوار است و ایران در نگاه اول تقریباً توانسته سطح قابل قبولی از غذا را برای مردمش تأمین کند.
خلاصه سیاستی عمومی
در ابتدای هفته جاری دولت اعلام کرد که مدارس در مناطق کم‌خطر کشور از 27 اردیبهشت‌ماه بازگشایی خواهند شد. شاید این تصمیم کمی عجیب به نظر رسد چرا که ستاد کرونا از ابتدا اعلام کرده بود که مدارس و دانشگاه‌ها آخرین مکان‌هایی هستند که بازگشایی خواهند شد. جامعه پزشکی به این تصمیم خوشبین نیست و برخی از مردم به خاطر نگرانی‌های ناشی از بیماری آمادگی روانی لازم برای فرستادن دانش‌آموزان خود به مدرسه را ندارند. اما به‌رغم این مخالفت‌ها موافقان بازگشایی مدارس استدلال‌های در خور توجهی در تأیید موضع خود دارند.
خبر عمومی

فایننشیال تایمز منتشر کرد:

معضل بازگشایی مدارس

مسأله بازگشایی مدارس، یکی از بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین تصمیماتی است که دولت‌ها به‌موازات کاهش تعطیلی‌ها با آن مواجه شده‌اند.
خبر عمومی

نقض کنوانسیون مارپل و نقض قاعده عبور بی‌ضرر

دلایل حقوقی توقیف نفتکش کره جنوبی توسط ایران

سؤال مطرح اینجاست که توقیف تانکر کره جنوبی توسط ایران بر چه مبنا و دلایلی صورت گرفته است. برای پاسخ به این سؤال به قوانین مربوطه به حقوق بین‌الملل دریاها ازجمله کنوانسیون مارپل در خصوص جلوگیری از آلودگی ناشی از کشتی‌ها و نیز قاعده نقض عبور بی‌ضرر در تنگه‌های بین‌المللی اشاره می‌نماییم.
سؤال مطرح کنونی اینجاست که ترور دانشمند هسته‌ای ایران از منظر قواعد حقوق بین‌الملل چه وضعیت و ابعادی دارد و پیگرد حقوقی این ترور در دو حوزه داخلی و بین‌المللی به چه صورت می‌تواند باشد؟
نگارنده دو سناریو خوش‌بینانه و بدبینانه را از میان راهبردهای احتمالی پیش روی جو بایدن استخراج کرده است. ابتدا در بخش ابتدایی به تحلیل سناریوی خوش‌بینانه که همانا بازگشت آمریکا به توافقنامه برجام و لغو تحریم‌های ایران بدون پیش‌شرط است، اشاره و در بخش بعدی به تحلیل سناریوی بدبینانه که اشاراتی بر پیش‌شرط گذاری‌های آمریکا برای لغو تحریم‌ها داشته، می‌پردازیم.
سازمان همکاری اسلامی که بنیانگذارانش از یک آرمان قوی یعنی حمایت قدس و آزادی فلسطین برای تشکیل آن بهره برده بودند، اکنون دچار یک بحران بزرگ در هویت و سیاستگذاری خویش شده و این سازمان بزرگ بین‌المللی را به سازمان بی هویت و ناکارآمد تبدیل نموده که در بن‌بست هویت، کارآمدی و اثربخشی گرفتار شده است!