بخش مسکن واجد نقاط ضعف ساختاری است که عمدتاً ناشی از تسلط رویکرد تک‌بعدی وصرفاً کمّی بر این بخش بوده است؛ درصورتی‌که مسکن دارای ابعاد کیفی متنوع فنی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و... است. حال سؤالی که مطرح است، در مورد سیاست‌های موردنیاز جهت اعمال اصلاحات کمّی و کیفی در بخش مسکن است. درواقع می‌خواهیم به این موضوع بپردازیم که دولت در بخش مسکن چه باید بکند.
خلاصه سیاستی سیاست اقتصادی
راه‌حال جایگزینی که در این نوشته توصیه می‌شود اعمال تبعیض در اصلاح قیمتی است. مقصود از این سخن آن است که قیمت اقلام مذکور صرفاً برای اقشار ثروتمند اصلاح و واقعی شود ولی برای اقشار ضعیف تا اطلاع ثانوی بر روال موجود باقی بماند. راهی که از طریق آن می‌توان شناسایی خانوارهای ثروتمند را انجام داد، استفاده از همبستگی بین درآمد و ثروت و همبستگی این دو متغیر با قیمت زمین و خانه است. به طور متعارف افراد ثروتمند در مناطقی زندگی می‌کنند که قیمت زمین و خانه در آنجا بالاتر است. لذا با خطای کمی می‌توان از طریق آدرس مسکونی خانوارهای ثروتمند را در شهرهای مختلف شناسایی کرد. این امر می‌تواند در اصلاح قیمت برق، آب و گاز خانگی مورد استفاده قرار گیرد. با این روش خانوارهای ثروتمند همچون قبل از یارانه پرداختی برای این اقلام بهره‌مند نخواهند شد و فشار مالی کمتری بر وزارت نیرو بابت تامین یارانه مذکور وارد می‌شود و در عین حال فشار اجتماعی در برابر اعمال این تصمیم نیز شدید نخواهد بود.