حمایت همه‌جانبۀ واشنگتن از صدام و همچنین کشورهای غربی و عربی در طول هشت سال جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران، برجسته‌ترین رویدادی بود که باعث شد مقامات و تصمیم‎گیران در تهران، برای حفظ بقا و در راستای امنیت‌سازی، خود را ملزم به کسب توانمندی‎های کافیِ نظامی کنند و حداقل برای بازداشتنِ سایر کشورهای متخاصم از حمله و تجاوزِ دوباره، از یک‌سو در جهت اقتدار نظامیِ ملی گام بردارند؛ و از طرف دیگر، تلاش کنند با کشور چین به عنوان تنها عضو دائم شورای امنیت که امکان تعامل سیاسی و خرید تسلیحات از آن وجود داشت، مناسبات خود را به سطح راهبردی گسترش دهند. نیاز رو به افزایش چین به منابع انرژی فسیلی، عدم وجود پیشینۀ منفی در مناسبات تاریخی ایران و چین و همچنین طرح دکترین نگاه به شرق در سیاست خارجی ایران به همراه مخالفت چین با سیاست‌های یک‌جانبه‌گرایانه آمریکا پس از جنگ سرد، از جمله عواملی هستند که ظاهراً قابلیت ارتقای روابط دفاعی و راهبردیِ ایران و چین را برای تصمیم‌گیران در تهران میسر و امکان‌پذیر می‌سازند.
مطالعة نتایج احتمالی تحریم اهمیت زیادی برای کشورهای درگیر در تحریم دارد، چه برای کشورهای تحریم‌کننده و چه کشورهای هدف (تحریم‌شونده)؛ زیرا رهبران سیاسی‌ای که در این کشورها مسئول تصمیم‌گیری هستند، علاقه دارند که پیشاپیش از نتایج احتمالی اقدامات خود آگاه شوند. آن‌ها همچنین مشتاق‌اند اثرهای سناریوهای مختلفِ محتمل را، در صورت اقدامات متقابل و رفت‌و‌برگشتی، بدانند. بنابراین، تجزیه‎و‌تحلیل تحریم‌ها به‌عنوان یک بازی، به‌منظورِ دیدن نتایج آن بازی، برای کشورهایی مانند ایالات متحدة آمریکا (به‌عنوان یک تحریم‌کننده) و ایران (به‌عنوان یک کشور هدف) ضروری است.

بررسی روابط سیاسی قطر و عربستان سعودی؛ از بیداری اسلامی تا بحران قطع روابط سیاسی در ژوئن 2017

از تبیین همگرایی تا گسست سیاسی

به رغم حمایت‌های وسیع شیوخ خلیج فارس از یکدیگر و اتحادهای مستحکم میان آنان، بعضاً این روابط دچار چالش و نقصان گردیده است. در این میان، روابط قطر و عربستان سعودی را می‌توان از زوایای مختلف تحلیل کرد. عربستان به‌عنوان زمامدار جهان سنت، ادعای رهبری و ریاست اعراب منطقه را دارد و از دیگر سو، قطر، به رغم جغرافیای محدود، به سبب برخورداری از اقتصاد بسیار قدرتمند و نیز شبکه‌های رسانه‌ای پویا همچون الجزیره به‌تدریج به قدرتی مهم و تاثیرگذار در منطقه بدل گشته است. نکتۀ حائز اهمیت در این میان، روابط سیاسی دوحه‌ـ‌ریاض است که در خلال سال‌های گذشته روند کاملاً همگرایی نداشته است.

گزارش دستاوردها و چالش‌های وزارت امور خارجه در دولت یازدهم

۲۳ ماه مذاکره

دولت یازدهم در شرایطی فعالیت خود را آغاز نمود که پرونده هسته‌ای به عنوان مهم ترین چالش سیاست خارجی در سال‌های گذشته، شرایط دشواری را برای کشور ایجاد کرده و جامعه نسبت به نتایج و دستاوردهای مذاکرات با شیوه های گذشته دچار تردید شده بود. اوج این حساسیت را در مناظرات انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۹۲ شاهد بودیم که همه نامزدها در مناظرات انتخاباتی، روی این موضوع تمرکز و اولویت خود را در صورت پیروزی، به نتیجه رساندن این مشکل اعلام نمودند.

دیدار «میشل دوکلو» رئیس آکادمی دیپلماسی فرانسه با دکتر حسام‌الدین آشنا رییس مرکز بررسی‌های استراتژیک

ایران؛ کشوری مسئول و نه توسعه‌طلب

مشاور رییس‌جمهور و رییس مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌جمهوری در دیدار رئیس آکادمی دیپلماسی فرانسه، از عدم شگفت‌زدگی ایران از رفتار آمریکایی‌ها در قبال برجام به دلیل پیش‌بینی این نوع رفتارها در طراحی‌های دولت ایران گفت.

گزارش اندیشکده آمریکایی رند در نوامبر ۲۰۱۶ درباره استقلال کردستان

پیامدهای منطقه‌ای کردستان مستقل عراق

اندیشکده آمریکایی رند در نوامبر ۲۰۱۶ گزارشی تفصیلی با عنوان «پی‌آمدهای منطقه‌ای استقلال کردستان» منتشر کرده و در آن به مباحثی راهبردی درباره سه سناریوی متصور برای استقلال کردستان عراق و واکنش‌های کشورهای ایران و ترکیه به این مسأله پرداخته است.

بازبینیِ روابط اتحادیه اروپا با جمهوری اسلامی ایران و آمریکا در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ

خروج از سلطه

سی‌وپنجمین نشست از سلسله نشست‌های «گفتگوهای راهبردی» در تاریخ 12 بهمن‌ماه 1395 با سخنرانی آقایان دکتر سعید خالوزاده، پژوهشگر مطالعات اروپا وزارت خارجه و محمد جوادی، پژوهشگر مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام با عنوان «بازبینیِ روابط اتحادیه اروپا با جمهوری اسلامی ایران و آمریکا در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ» در تالار تدبیر مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست جمهوری برگزار شد.
رویداد رویدادهای مركز اروپا

شهرهای جهانی و دیپلماسی شهری

پایان جغرافیا

جهانی‌شدن با توجه به تقویت فرایندهای افقی و حکمرانی چندلایه و چندسطحی، موجب نقش‌آفرینی فزایندۀ حکومت‌های محلی در عرصۀ سیاست خارجی در چارچوب پارادیپلماسی شده‌است. در این رهگذر، دیپلماسی شهری از آن لحاظ نمونه‌ای موفق از پارادیپلماسی محسوب می‌شود که موجب هم‌افزایی و هم‌تکمیلی کارکردهای حکومت‌های محلی و مرکزی در چارچوب تمرکززدایی، در عین هماهنگی و همکاری متقابل براساس توزیع قانونی مسئولیت‌ها شده‌است.